Bir gün bir arkadasim "Peki ya sen evlenirsen, seni kim cekecek?" diye sordugunda, "Ohooo, o gün biraz zor gelir!" demistim. Cok degil, 6 ay sonra...o bir gün geldi catti!
Ve büyük soruyla yüze yüze geldik. Evet kim cekeceti bizi. Iki tane güvendigim ve zor günlerde bana asistanlik yapan insan vardi. Fakat sans bu ya, birisi evlenecegim adam digeri ise ayagini kirmisti ve topalliyordu. Haril haril fotografci organize ederken, herseye ragmen imdadima ayagi kirik olan asistanim yetisi. Bir yandan mankenlik yaptik bir yandan yönetmenlik. Biz ona oda bize yardim etti. Topallaya topallaya hic itiraz etmeden sadece 2 saatlik özel cekimimizi degil, ayrica tüm 2 gün yanimizdaydi. Ne kadar tesekkür etsem az.
Bize gelince...
Uzun zaman sonra bizde kamera önündeydik. Hep arkadan takip ettigimiz olaylarin bu kez icinde olmak farkli bir bakis acisi katti bize. Kamera önünde olmanin ne demek oldugunu tekrar hissettim acikcasi. Cekmeyide, cektirmeyide seviyoruz. Sonucta bir an geliyor, hersey olmus bitmis - ve geriye sadece fotograflar kaliyor. Cekmeye deger...iz!
11.ci ayda nisanlandigimizdan dolayi, hava sartlarina güvenemedik ve iki cekim gerceklestirdik.
Birisi garantiye aldigimiz cekim oldu. Eh ertesi günde hava güllük gülistanlik olunca - doymadik doyamadik - bizde biraz kamera önünde olmak istedik :)
