Ay saydık, gün saydık ve sonunda saatleri bile saydık derken, nikah oldu.
İşte o büyük gün böyle sonlanıyor. Oldu, bitti. Çabucak geçiyor. Gelmeyeceğini sandığımız o meşhur düğün günü. Ne güzel ki, Ayşe ve Emre'ye göre o günden geriye kalan tek fotoğraflar oluyor.
Her detayını benimle paylaşan ve birlikte plan program yaptığımız bir gelin adayımdı.
Çok eğlenceli ve heyecanlı bir süreçti. Davetiye, nikah şekeri, ayakkabılar, yer, mekan...
Her sürecinde onunla iletişimde olmak çok güzeldi. Kaldı ki, Ayşe ve Emre'yi daha önceden tanıyordum. Onlar benim Umut&Çağatay çiftimin arkadaşlarından biriydi.
Damat için aranan ekoseli çorap ve Emrenin bundan haberi olmayışı gibi gizli süprizlerimiz oldu. Veya ''zorlada olsa ekose. İlla ki ekose. Ekose olmazsa kariyerim söner'' gibi.
Emrenin trafikte kalması bizi pekte ilgilendirmedi. Biz İzmirde kordonda yürüye yürüye gittik otelimize.
Sonra hazırlık, sonra çekim anı...kavunlar, şemsiyeler, traktörler, dibek kahvesi ve bir insanın sadece gözünde değil gülüşünde de görebileceğiniz o en güzel duygu: mutluluk.
Sadece bu. Sizi seviyorum.
